Controle over de pandemie hebben we niet, eveneens niet altijd het gevoel van enige invloed, maar met onze eigen mindset kunnen we wel een richting uitzetten.

De mens blijft toch bijzonder flexibel. Meer dan zeven maanden geleden hadden we nooit gedacht vandaag nog steeds in deze situatie te zitten. Ons optimisme is zowel onze kracht als valkuil. Enerzijds biedt optimisme ons dus hoop. Anderzijds was het juist deze hoop welke ons zwaar is komen te vallen. Er werd opnieuw een beroep gedaan op ons geduld, doorzettingsvermogen en begrip. Iets waar we aan het begin van deze pandemie samen voor wilden gaan, het einde leek namelijk in zicht. Maar zodra dit ‘einde’ aan de horizon leek te versmelten in concepten als ‘het nieuwe normaal’ en teksten als ‘dit gaat nog wel even duren’, verloren wij ook steeds meer onze hoop en daarmee onze daadkracht. Onze hoop is zowel een kracht als valkuil, maar met optimisme wordt deze hoop een houvast in uitzonderlijke tijden. Aan de hand van een interviewreeks wil ik deze week graag deze hoop weer opnieuw leven inblazen. Door middel van de ervaringen van verschillende studenten zal de nadruk worden gelegd op bijzondere ervaringen, bewustzijn, familie, vrienden en liefde in tijden van een pandemie.

Deze week Claire van den Berg (24), student Tandheelkunde aan de ACTA (Vrije Universiteit Amsterdam). Aan de hand van de vraag: ‘’Hoe heb jij begrippen als hoop en positiviteit in deze periode teruggezien?’’ doet Claire haar verhaal.

Claire, hoe begon deze tijd voor jou? 

‘’Al eerder dan de rest ervaarden wij als ACTA-studenten en medewerkers chaos, er was serieuze paniek toen bleek dat de mondmaskers op waren. Dit zorgde ervoor dat ik mij direct realiseerde hoe serieus deze pandemie is. Doordat we ons werk niet meer konden voortzetten zonder maskers, kregen we twee weken vrij. Ineens merkte ik hoe druk ik eigenlijk normaal was. Die twee weken voelde als een vakantie, ik had ineens totale rust. Gedurende deze twee weken werd constant vertelt wat niet meer kon, wat niet meer mocht. Maar ik probeerde dit om te zetten naar een: ‘’Wat kan wel?’’ In plaats van: ‘’Wat kan niet?’’.

‘’Mijn hoofd kon leeg worden, er kwam ruimte voor creativiteit. Vroeger vond ik tekenen heel leuk, maar de laatste jaren kon ik de tijd en ruimte er niet voor vrijmaken. Ik pakte nu mijn tekenblok en potloden weer op, en het bracht mij direct weer zo veel plezier’’. Maar niet alleen individuele dingen traden op de voorgrond, ook vrienden en familie kregen een andere rol dan voorheen.

Hoe zag dit er voor jou uit tijdens de afgelopen maanden? 

‘’Afspreken nam een nieuwe rol aan. Eerder sprak je voornamelijk af met meerdere vrienden tegelijk, of mensen sloten later op de avond aan. Het kwam zelden voor dat ik 1 op 1 contact had. Terwijl dit juist hele waardevolle momenten zijn, waarbij je eerder de diepte ingaat en meer aandacht voor elkaar hebt. De wandelingen die iedereen maakten, waren hier heel geschikt voor. Het heeft mij naast waardevolle gesprekken, ook persoonlijke inzichten gegeven. Niet alleen meer tijd voor elkaar, maar ook een ander soort tijd’’.

Het lijkt alsof je tijdens de 1 op 1 wandelingen dus beter de tijd neemt voor elkaar, en daarmee bewuster aanwezig bent in het moment?

‘’Ja, qua mindset is er een hoop veranderd. Allereerst heb ik nee leren zeggen. Voor de corona-tijd had ik honderd verschillende dingen in mijn agenda staan. Voornamelijk binnen de categorie verplichtingen. Maar de afgelopen maanden werd veel afgezegd vanwege de maatregelen. Dit gaf niet alleen rust en ruimte, maar het gaf mij ook een extra stukje assertiviteit om nee te durven zeggen’’.

‘’Als al zo veel werd afgezegd, dan kan dit er nog wel bij’’

‘’Ik heb betere keuzes leren maken, maar niet alleen mijn tijdsindeling is nu beter. Ook de daadwerkelijke besteding van deze tijd. Als ik met vrienden iets ga doen, ben ik daar ook echt aanwezig. Ik heb dan niet meer andere dingen in mijn achterhoofd, wat ervoor zorgt dat je geen volledige focus kunt hebben bij de dingen die je aan het doen bent. Ik ben meer mindful dan voorheen.

‘’De corona tijd heeft mij meer aanwezigheid in het nu gebracht’’

Het is juist de onzekerheid die deze pandemie veroorzaakte, wat voor deze mindset heeft gezorgd. Als je niet weet hoe de wereld er volgende week uitziet, wat wel en niet mag, kan of moet, dan moet je je leren neerleggen bij het nu.

‘’Leren accepteren hoe het nu is’’

‘’Alhoewel ik last heb van de angst dat iemand in mijn omgeving iets overkomt, merk ik dat ik vooralsnog grotendeels positief op deze periode kan terugkijken. Ik heb vrienden en familie op een nieuwe manier leren kennen, mooie 1 op 1 gesprekken gevoerd en mijzelf ontwikkeld. In het nu leven brengt bewustzijn en acceptatie. Acceptatie voor deze situatie, voor het onzekere, maar ook een stukje assertiviteit.’’ Want hoe erg is nee zeggen nou eigenlijk? Ik denk dat dit iets is dat veel studenten hieruit kunnen meenemen. Niet alles hoeft, moet en hoort. Al zou het wel fijn zijn als alles straks weer mag!

Schrijfster: Anne Schouten